We zijn zo vaak geneigd onszelf te verstoppen achter muren en maskers. We beschermen ons tegen mider fijne gevoelens en tegen het soms harde oordeel van de wereld. Muren lijken veilig. Maskers geven een houding. We beschermen ons hart en intussen leven we maar half. Want wie ben je echt? Waar kom je vandaan en waar wil je naartoe? Wat heb je nodig?
Het is eng om je meest pure, kwetsbare zelf te laten zien. Tegelijk krijgt het leven vaak zoveel meer kleur als je jezelf écht durft te geven. Als je jouw plek in de wereld durft in te nemen. Van jou is er maar één. Niemand is als jij. Dus geef me je echt. Met jouw gouden én je zwarte randjes. Want echt: je mag er zijn!



